Crkva Svetog Ahilija je simbol Arilja i njegov duhovni svetionik. Podignuta je u 13. veku kao zadužbina kralja Dragutina Nemanjića, a posvećena je Svetom Ahiliju, episkopu iz Larise. Građena je u raškom stilu i prvobitno je bila sedište moravičke episkopije, a kasnije i mitropolija.

U drugoj polovini 10. veka, izbeglice iz grčkog grada Larise donele su ovde mošti Svetog Ahilija po kome će mesto kasnije dobiti ime. Kult Svetog Ahilija slavi se i danas kao narodni praznik i gradska slava.

Pored arhitektonskih vrednosti i istorijskog značaja, ova srednjovekovna crkva se ističe kao galerija dragocenih fresaka koje su živopisane krajem 13. veka. Solunski freskoslikari su ovde naslikali dragocene freske, a najvrednija od njih je freska plavog anđela–arhanđela Gavrila, čuvara svetilišta koja se svrstava u remek-dela starog srpskog slikarstva. Treba istaći i da je freska koja prikazuje predstavu Hrista Didaskalosa, na izložbi reprodukcije fresaka hrišćanskog Istoka u Parizu 1971. godine, proglašena za najlepšu fresku.

„Ko tebe nije video taj ne zna sebe, ko tebe ne vidi taj neće nikuda stići, jer beskrajan je put“. Ovako je u pesmi „Ariljski anđeo“ napisao pesnik Branko Miljković, diveći se njenoj lepoti.